İyiler diye başladık, ancak iyiliklere nereden başlayacağız? İyiliklere bir yerinden tutup başlamak lazım, ama nasıl ve neresinden?
İnsanların büyük bir çoğunluğu ne yapacağını bilmeden, bilemeden yaşayıp gidiyor. Ben onlardan mıyım diye kendime sormadan edemiyorum.
İnsan düşünen bir varlık. Madem ki düşünüyorum o halde varım diyor filozof. İnsan topluluğu ile hayvan sürüsünü ayıran belirgin özelliklerden birisi toplumun düşünen insanlardan meydana gelmesi. Hayvan sürüleri ise duyuları ile içgüdüleri ile hareket eden iyi kötü kavramı bulunmayan, düşünmeyen canlılardan oluşması. Toplumun düşünmesi ise aydınları ile, toplum düşüncesinin dorukları aydınları. Aydın içinde yaşadığı toplumun kültürü, inancı, örfü, gelenekleri, değerleri ile yoğrulmuş, onun dertlerini dert ediniyorsa, onun ağladıklarına ağlayıp güldüklerine gülüyorsa o toplumun, o milletin aydını olmuştur.
1975 yılında Avrupa'nın isteğine uygun olarak çıkarılan af kanunu Türkiye'yi, Türk toplumunu yıllarca üzecek olayların başlangıcı, mayası oldu. Yurt dışında yazılmış bir sağ-sol çatışması senaryosunun Türkiye sahnesi oynandı. Üniversite öğrencisi olarak bu acıları yaşadık. Oyunun yazarı bilinmiyordu. Aktörleri o günlerin siyaset önderleri idi. Okullarda Rus ya da Çin devriminin yıldönümleri kutlanıyordu. Büyük şehirlerde semtler, kurtarılmış bölgelerdi. Üniversiteye okumaya giden ailelerin bir çocuğu sağcı, öbürü solcu kampın kahramanları idi. Gün batınca insanlar sokağa çıkamıyordu. Çünkü sokakta ölüm ve korku kol geziyordu. Kandan ve dumandan göz gözü görmüyordu. Bu arada bir sese duyuldu. On dört asır öncesindeki " Ey insanlar, Allah'ı bir tanıyın, kardeş olun." sesinin yankıları duyuluyordu."senin ölmen değil yaşaman lazım. Senin, Millet'in aydını olman lazım" diyen bir ses duyuldu. Bu sese doğru yaklaştık. Sesin olduğu yerde bir Bayrak rüzgar bekliyordu. Anarşinin, kargaşanın arasında bir kör kurşun ile birlikte mezara veya hapishaneye gitmekten kurtulabilenler olarak biz, o zaman akl-ı selim ile düşünmeye başladık.
Toplumun düşünce hayatının önderlerinden bugün de hafızalardaki şiirleri ile yazıları ile iyiliklerin yaşanmasına vesile olmuş iki değerli aydınımızın yaşadıklarını anımsıyorum. Necip Fazıl ve Cemil Meriç.
Devlet ve toplumun krize sürüklendiği, ilerlemenin durduğu Osmanlı'nın son dönemlerinde, Batı değerlerinin, batı normlarının kurtuluş reçetesi olarak görüldüğü zamanda aydının kendini inkâr hastalığı başlar. Madem Batı bilimde, teknolojide ileridir, üstündür, biz de onlar gibi yaşarsak, biz de batıyı taklit ederek yaşarsak ilerleriz şablonu Türk Aydını'nın kafasına yerleşir.
Tercüman yayınları arasında basılan bir kitapta bu husus çok belirgin olarak anlatılmış.1876-1908 yıllarında ülkeyi 33 yıl yöneten cennet mekân Abdülhamit Han Hatırat'ında "Avrupa laboratuarlarında neler inceleniyor, bilim ve teknolojide ne gibi gelişmeler var bunları öğrenip Türk Toplumu'na yenilikleri getirin diye Avrupa'ya gönderdiğimiz müderrislerimiz, üniversite hocalarımız ve öğrencilerimiz bize kadın erkek birlikte dans etmeyi ve içki içmeyi entelektüellik olarak getirdi." diyor.
Türk Aydını'nın bir kısmı bugün dahi bu yanlış düşünce kalıbından henüz kurtulabilmiş değil. 21.Yüzyılın Avrupalı düşünürleri "Avrupa'nın düştüğü alkolizm ve uyuşturucu batağından toplumumuzu kurtarabilmemiz için İslam'ı çağırmamız gerekir " diyor.
Necip Fazıl ve Cemil Meriç, her ikisi de çocukluğundan itibaren iyi öğrenim görmüş, Fransızcayı bilen, Fransız kültürü almış, Avrupa ve dünya klasiklerini okumuş ve bizzat Avrupa şehirlerinde yaşamış insanlar.
Necip Fazıl Kısakürek, hayran kaldığı Avrupa şehirlerini dolaşırken onların Osmanlı'ya hayranlığı beni uykudan uyandırdı, diyor. Avrupa'dan Türkiye'ye bakınca Ceddimin büyüklüğü beni kendi kimliğime, özüme döndürdü diyor.1940 yılından önceki yazdığı tüm yazıları, makaleleri kitapları çöpe atıyor. Bunlarla hiçbir ilgim yoktur diyor.
Rahmetli yazar Cemil Meriç, ölümünden önce kaleme aldığı Hatıralar'ında beni bir lise öğrencisi uçurumun kenarından çevirdi diyor. Ege'de tren yolculuğu esnasında tanıştığı lise son sınıf öğrencisi ile yol boyunca Türkiye'nin meseleleri, Türk Toplumu'nun ilerlemesi ile ilgili tartışıyorlar. Cemil Meriç Türk Toplumu'nun ilerlemesinin batı normları ile mümkün olduğunu anlatıyor. Liseli genç O'na Batı ve Türk Toplumu'nun farklı değerlere sahip olduğunu Türk Toplumu'nun değerlerinin batı'dan çok ileride olduğunu bildirse de karşılıklı ikna mümkün olmuyor. Hoca "yolculuk bittiğinde vedalaşırken delikanlı benim elimi sıktı. Hocam siz aydın bir kişisiniz, ancak bu Millet'in aydını değilsiniz sözü beni yolumdan döndürdü " diyor. İlerlemeyi milli değerlerden kaçmak, içki içerek dans etmek olarak gören, batıcılık uçurumuna koşarak gidenlere öğüt veriyor.
Köylü baba, üniversiteyi bitirip bir meslek erbabı olarak köye dönen (bir rivayete göre kaymakam olarak atanan) oğluna "oğlum ben seni adam olasın diye okula gönderdim. Sen okumuşsun ama henüz adam olamamışsın" demiş.
Dünyaca ünlü bir profesörümüz televizyonda anılarını anlatırken gençliğinde üniversite öğrenimi için Avrupa'ya (Almanya'ya) gidip gitmemekte tereddüt geçirdiğini İstanbul Sirkeci Gar'ında, trene binmek üzere iken Mustafa Kemal Atatürk'ten bir telgraf aldığını, telgrafta "Sizi Avrupa'ya kıvılcım olarak gönderiyoruz, ateş olarak dönün" yazdığını bildiriyor. Bu sözün kendisine ilim öğrenme aşkı, bitmeyen bir güç ve enerji verdiğini, başarısını Atatürk'e borçlu olduğunu beyan ediyor.
Millet'in bağrından çıkan Türk Gençliği'nin Avrupa'da değil galaksilerde dolaşan, ne yapacağını bilen insanlar, gerçek aydınlar, Millet'in aydını olması dua ve dileğiyle sağlıcakla kalın.